Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Κική Δημουλά


                                                         ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ (1931)


Η Κική Δημουλά γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος για εικοσιπέντε χρόνια. Παντρεύτηκε τον ποιητή Άθω Δημουλά. Ζει στην Αθήνα. Ο ποιητικός λόγος της Κικής Δημουλά ακολούθησε μια εξελικτική πορεία ξεκινώντας από επιδράσεις από την καβαφική ποίηση και με βασικά χαρακτηριστικά στοιχεία την ενάργεια του λόγου, τη λογοπλαστική τάση και την εικονοπλαστική ενάργεια. Ο προβληματισμός της, σαφώς προσανατολισμένος προς τη δυτική φιλοσοφία της ύπαρξης, εκφράζει την αγωνιώδη αναζήτηση της ποιήτριας για το νόημα της φθαρτής ανθρώπινης ζωής. Ως εναρκτήριο σημείο της ώριμης φάσης της δημιουργίας της θεωρείται η ποιητική συλλογή Το λίγο του κόσμου, για την οποία τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης το 1971. Με το ίδιο βραβείο τιμήθηκε και το 1988 για τη συλλογή Χαίρε ποτέ. Έργα της μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία της Κικής Δημουλά βλ. Γεράνης Στέλιος, «Δημουλά Κική», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας6. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. , Πηλίχος Γιώργος (συνέντευξη), Τα Νέα, 20/4/1983 και «Σε β’ πρόσωπο· Μια συνομιλία της Κικής Δημουλά με τον Αντώνη Φωστιέρη και τον Θανάση Νιάρχο Η λέξη84, 5/1989, σ.388-389.

(πηγή: ΕΚΕΒΙ)

Συγκοινωνούντα φαινόμενα
Εκτύπωση
Eγώ λουλούδια δεν εκτρέφω στο μπαλκόνι μου.
Bάσκανος μίμηση ολόγυρα με ξεραίνει.

Έναν κάπως είρωνα, νεαρό πανσέ
μου χάρισαν προχτές
και σε αγάπη δεισιδαίμονα τον κρύβω.

Tο ένα μάτι του λιλά με γρίλιες κίτρινες
για να μην μπαίνει αδιακρισία άπλετη
το άλλο μπλε με δέσιμο χρυσό ολόγυρα
– ματόχαντρο, φυλαχτό της ανταπόκρισης.

Aλλήθωρη ανταπόκριση θα πεις.
Mα τι απ' όσα αγαπήσαμε μας κοίταζε ευθέως;

Mε προσοχή ποτίζω στάλα στάλα γύρω γύρω
μακριά από το πανκ έφηβο βλέμμα
έχοντας σουρώσει τις κατεστημένες ρυτίδες
μην πέσει χρόνος το νερό.

Bγαίνοντας κι απόψε να ρυθμίσω
της αλληγορίας τη ροή συνέλαβα
τον ανθό σύντροφό μου δοσμένον
σε παρατεινόμενο ακούραστα φιλί
υπό νέας ωραιοτάτης πανσελήνου.

Δι' απεσταλμένης αποστάσεως, θα πεις.
Mα ποιο που μας συνέβη εγγύτατο φιλί
ήταν αυτοπροσώπως.

(από το Ήχος απομακρύνσεων, Ίκαρος 2001)

(Πηγή: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού)



Διαδικτυακό καφενείο
Δεν ξέρω αν έχουν διαβάσει ή δεν έχουν διαβάσει την ποίηση της Δημουλά όσοι έπεσαν να τη φάνε στο διαδικτυακό καφενείο.
Ξέρω όμως την Κική Δημουλά, ξέρω τους δισταγμούς της όταν δεν γνωρίζει κάτι (θέλει γενναιότητα αυτό για κάποιον που έχει τον τίτλο του ακαδημαϊκού), ξέρω την ευαισθησία της.
Στην πρόσφατη εκδήλωση που διοργάνωσαν οι athenistas στην Κυψέλη την Κυριακή των Βαΐων, η Κική Δημουλά περπάτησε μαζί με άλλους δύο επώνυμους Κυψελιώτες, τον Μένη Κουμανταρέα και τον Μενέλαο Καραμαγγιώλη.
Συζήτησε επί ώρα με άλλους Κυψελιώτες, αναφέρθηκε στα 76 χρόνια που ζει στην περιοχή και φυσικά μίλησε για την Κυψέλη του τότε και του σήμερα.
Ναι, μίλησε για φόβο με αφορμή δύο περιστατικά που συνέβησαν στην οικογένειά της (από πότε ποινικοποιείται το αίσθημα του φόβου;) «Περιορισμένα περιστατικά, ναι, αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι ξένοι της Κυψέλης είναι και ληστές», είπε, αλλά αυτή η φράση μ’ έναν μαγικό τρόπο εξαφανίστηκε από την επιλεκτική δημοσιογραφία.
Και στο τέλος της εκδήλωσης πρόσθεσε: «Εγώ συνήθισα με τους ξένους, να ξυπνώ και να τους βλέπω. Εχω συναντήσει πολλούς μαύρους με καρότσια του σούπερ μάρκετ... έχει όμως κι έναν μόδιστρο Πακιστανό η γειτονιά μου, που δεν τον φτάνει κανείς στο διόρθωμα. Φαέθοντος βρίσκεται. Και ανδρικά και γυναικεία». Και πριν χαιρετίσει τους Κυψελιώτες είπε: «Μακάρι να μην υπήρχε αυτό το θέμα της πείνας, μακάρι οι φυλές του κόσμου να ήταν ανακατωμένες, εδώ πια είναι ένα πρόβλημα πώς συντηρούνται αυτοί οι άνθρωποι».
Το θέμα δεν είναι τι είπε η Κική Δημουλά, ευτυχώς υπάρχουν η απομαγνητοφώνηση και οι δηλώσεις του Μενέλαου Καραμαγγιώλη στην «Ελευθεροτυπία». Το θέμα είναι τα στεγανά που μας ακολουθούν και πίσω από τα οποία επιβάλλεται να συνταχθούμε. Το θέμα είναι η απαίτηση ομοιόμορφης συμπεριφοράς απ’ όσους ανατριχιάζουν (ορθώς) με οτιδήποτε ομοιόμορφο και ολοκληρωτικό. Γιατί στα λόγια της Δημουλά βλέπω, τελικά, και τους νοικοκυρεμένους και τους παραβατικούς από τους ανθρώπους που έφτασαν στην Ελλάδα.
Δύο όψεις υπαρκτές, που αν τις είχαμε δει και τις είχαμε αντιμετωπίσει ως πολιτεία, ίσως η Χρυσή Αυγή να μην είχε φτάσει σ’ αυτά τα ποσοστά. Τελικά η Κική Δημουλά έβαλε, άθελά της ίσως, τον σπόρο για να σκεφτούμε και να συζητήσουμε. Για τις διαβαθμίσεις του φόβου, για τον τρόπο που συμβιώνουμε με τους ξένους που ζουν δίπλα μας, για τα στεγανά των λόγων μας, για την υποκρισία μας. Κάτι είναι κι αυτό.
ΥΓ. Η χθεσινή ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων με τίτλο «Αμέριστη συμπαράσταση στην Κική Δημουλά» πιστοποιεί ότι υπάρχουν και ψύχραιμες φωνές. Ιδιαίτερα σε πνευματικά σωματεία, κάτι που χρειαζόμαστε.


http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathfiles_1_10/05/2013_498101

Τα πάθη της βροχής 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου